Yalçın Özden… Türk tiyatrosunun efsane isimlerinden biri. Ama benim için sadece bir sanatçı değil, abi, dost, yol gösteren bir çınar…
Yalçın abiyle dostluğumuz yıllar öncesine dayanır. Onunla defalarca haber yaptım, röportajlar gerçekleştirdim. Her seferinde aynı tevazu, aynı içtenlik… Koca bir sanat hayatını arkasında bırakmış ama bir gün bile ‘Ben’ dememiş bir adam. Mütevazı kişiliği, o sıcacık gülümsemesi, konuşurken gözlerinin içinin parlaması… İnsan onun yanında kendini iyi hissederdi.
Yaklaşık bir yıl önce Habercaddesi TV’ye gelmişti. Stüdyoda eski günleri yad etmiştik. Tiyatronun tozlu kulislerinden, Anadolu turnelerinden, alkışın büyüsünden söz etmişti. ‘Sahneye çıkmadan duramam’ demişti. O heyecan hâlâ ilk günkü gibiydi. Yaşı kaç olursa olsun, içindeki oyuncu hep gençti.
Sonrasında yoğun temposu, tiyatro aşkı derken bir türlü yeniden bir araya gelemedik. Ama telefonla hep hal hatır sorduk birbirimize. Her konuşmamızın sonunda aynı cümleyi kurardı ‘Çalışmaya devam… Üretmeye devam…’
Bu sabah telefonum çaldı. Program müdürümüz Turgut Geleç arıyordu. Sesi ciddi ve telaşlıydı. ‘Yalçın abi beyin kanaması geçirmiş. Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi’ne kaldırılmış…’
Bir an dünya durdu sanki. Hiç vakit kaybetmeden numarasını aradım. Telefona torunu çıktı. Titreyen sesi hâlâ kulaklarımda. ‘Dedem akşam evde fenalaştı. Acilen hastaneye kaldırdık. Beyin kanaması geçirmiş. Ameliyata alındı, şimdi yoğun bakımda. 48 saati atlatırsa iyi olacak inşallah. Doktorlar umutlu…’
O an insan kelimeleri seçemiyor. Bir yandan güçlü durmaya çalışıyorsunuz, bir yandan içinizden bir şey kopuyor. Çünkü bazı insanlar vardır; onların varlığı bile insana güç verir. Yalçın abi işte öyle bir isim.
Sahneye adım attığında salonu dolduran o enerji, kulisteki genç oyunculara verdiği nasihatler, perde arkasında edilen kahkahalar… Hepsi gözümün önünden geçti. Türk tiyatrosuna ömrünü adamış bir sanatçının yaşam mücadelesi şimdi hastane odasında devam ediyor.
Ama ben onu tanıyorum. Yalçın abi güçlüdür. Hayatın zorluklarını sahnede alkışa dönüştürmüş bir adamdır o. Nice turnelerde yokluk görmüş, nice badireler atlatmıştır. Bu 48 saati de atlatacak… Yine o gülen yüzüyle aramıza dönecek. Yine bir köşede oturup eski anılarını anlatacak, biz de çocuklar gibi dinleyeceğiz.
Şimdi dualarımız onunla. Sahnenin ışığı sönmez Yalçın abi… Sen o ışığın ta kendisisin. Ve biz seni alkışlamaya devam edeceğiz.
Habib BABAR
Yorum Yazın