ÇITI ÇIKMAYAN İNSANLIK


NAZLI ARMAN

Korkuyorum hislerimle  boğuşurken

Sevgisizlik denilen canavarın ağzında

Kolay lokma olmaktan

Ağır bir koku sarmış

Bozulmakta olan kokmuş dünyayı

Sevgim sokakta

Endişeye rastlamış

Seslenmiş ama cevap alamamış

Ağzını bıçak açmıyordu

Endişenin

Yaralanmış tı dilleri 

Sevgisizlik

Sokağı da kaplamış

Kimin omuzuna dokunsam

Sarsıntı geçiyordu Güven

Ve çok ürkmüştü Sevgim

Ulaşamamaktan

Çıtı çıkmayan

İnsanlığa

Kalbim taşikardi çırpınışlarıyla

Koşuyordu

Çaresizlik içinde yanağına düşen gözbombalarıyla

Korktuğu başına gelmişti

Sevgisizlik ,tohumlarını serpiştiriyordu

Korku içinde ki insanların

Avurtları çökmüş yüreklerine

Sesleri sessizlikle boğuşurken

Adı batasıca insanlığın

Avaz avaz dı elleri

Tutamazken koşarak giden zamanı

Göremedikleri iç'lerinde

Tökezlemekteydi Güven tohumları

Ey yara almış su kaybeden İNSANLIK

Geldiğinde  üç kere vururmusun kapısına

Yalandan Su götürmez Yüreğimin

Kimbilir

Belki Yeniden SEVGİ'ye emeklersin küçük adımlarla

 

Nazlı Arman

 


31 Mayıs 2020 Pazar 21:09:39
4523 defa okundu
Paylaş :     Arkadaşına Öner


En Çok

Bu Hafta

Bu Ay

Yuzume vurma...