HAYATIN İÇİNDEN (İNSANLIK ADINA)


SİMA SARIKAYA

Üzdüğün kadar üzülürsün, üzüldüğün kadar daha da üzer… Ve üzdükçe; isyan başlar. Her isyanda biraz daha uzaklaşır insan özden, özünden, insanlığından…

Meleki kattan gelip de, dünyaya ve bedene son hızla hapis olan ruh, zamanla şeytanlaşmaya başlar. Ama işin en kötü tarafı da, hala Rab’bimi biliyorum ve tanıyorum demesidir. İşte tam bu duygular yaşanırken ; “İnsan nefsi kadar Rab’bini bilir” sözü açığa çıkar. Aslında o bildiği, tanıdığı, inandığı, kulluk ettiği, gerçekte Rab’bi değil, kendisidir. Ve kendi gibi olan diğerleri… Çokluk… 

Hep daha fazlasını ister insan sonra, hep daha fazla. İnandığı fazlalar onun cehennem ateşine attığı, her seferinde atarken, daha da çoğalan odunları olur aslında. Kişi cennetini de, cehennemini de kendi yaratır. Hem de daha bu dünyada… Ama yaratırken de, yani düşünürken ve gerçeğe dönüştürürken bunları kader der çıkar işin içinden. Sanki tepede, haşa gökte bir Tanrısı vardır da, onun yazdıklarını dünya sahnesinde oynuyor gibi. Şirkin ta kendisi… Hep kaderedir isyan, hep inandığı sandığı Tanrısına. İyilikler yapar belki, hatta dünyanın en iyi insanı bile olabilir, fakat her yaptığı iyiliğin karşılığını ister. Bazen de başa kakar, bazen; dünyanın en zorda kalanına yardım eder ama bunu dünya aleme yayar, bazen ; en zorda olana el bile uzatmaz, bilerek belki bir karıncaya basar, döver, söver, belki de öldürür başka bir canı. Ama ne hikmetse hep kendini haklı görür. Evet yaptım ama sebebi vardı der geçer, o sebeplerden sonra başa gelene de kader işte, Allah bunu reva görmüş bana der. Şarkılar dinler, şarkılar… Her sözünde isyan dolu eserler. Bir yandan içkisini yudumlar, bir yandan seviyorum nidaları atar, isteyip de elde edemediğine. Elde etse zaten, o sözler de yalan olur. Yalan olduğunda ise; yine kader der, olmadı işte ne yapalım NASİP… Der ve geçer…

Şeytan da bir zamanlar melekti. Hem de en sadıklarından, fakat ne zaman ki; secdeye eğilmedi, egosundan… İşte o an hikayesi başladı, kovularak o Adn Cennetlerinden… 

Ve işin özü; maalesef İNSAN ; bilemedi, anlamadı bunu (ama insan … Kamil İnsan değil) İnsan-ı Kamil denen canlı hep bildi, bildikçe de, BİR oldu zaten O’nunla… (Peygamberler, Evliyalar, Hak’kın dosdoğru kulları) 

Hayatın içinden… Şu ana kadar gelen giden, gelecek olan tüm insanlık adına…

NEFSİ VE O’NU BİLMEK ÜZERE

O’NA EMANET 

SEVGİLERİMLE

SİMA SARIKAYA

 


11 Kasım 2016 Cuma 17:06:46
1775 defa okundu
Paylaş :     Arkadaşına Öner


En Çok

Bu Hafta

Bu Ay

Tatile hazirlaniyor....



Warning: mysql_close(): 4 is not a valid MySQL-Link resource in /home/habercad/public_html/yazi.php on line 154